De Standaard Online

Geen aanvaard- bare prijs

Zodra Israël zijn dreigement in daden omzette en een grondoffensief begon in de Gazastrook, stond vast dat zou gebeuren wat gisteren gebeurde. Bij een beschieting van een school kwamen volgens de eerste berichten tientallen burgers om, onder wie ook kinderen. Het zijn niet de eerste slachtoffers van deze militaire campagne en het zullen, zo valt te vrezen, niet de laatste zijn. De vraag is of dit bloedbad tenminste een keerpunt kan vormen dat op korte termijn tot een stilstand van de vijandelijkheden leidt.

De doden in de school in Gaza vallen niet onder de categorie 'collateral damage'. Ze zijn geen toevallige, ongelukkige slachtoffers van een op militaire doelwitten gerichte aanval. Wie met buitenmaatse vuurkracht een extreem dichtbevolkt gebied, de grootste openluchtgevangenis ter wereld, binnentrekt, heeft vooraf beslist dat dit soort bloedvergieten een aanvaardbare prijs is. En dat is het niet en nooit.

Trouwens: de prijs waarvoor? Wat kan Israël met deze actie wél bereiken dat in 2006 bij de vruchteloze oorlog tegen de Hezbollah in Libanon onbereikbaar bleek? Dit gaat niet over de vraag of Tel Aviv zich passief moet neerleggen bij de onophoudelijke raketaanvallen waarmee het extremistische Hamas de Joodse staat bleef uitdagen. In geen enkele oorlog liggen het gelijk en het recht uitsluitend aan één kant. Dat is na meer dan vijftig jaar vijandelijkheden ook in deze vermaledijde regio niet het geval.

Israël voelt zich gerechtigd om te proberen Hamas als militaire factor uit te schakelen. Maar zelfs als die doelstelling uitvoerbaar zou zijn, blijft het onmogelijk om te geloven dat dit iets wat 'vrede' kan worden genoemd, dichterbij brengt. Zelfs de onhoudbare stelling dat het hier om een rechtvaardige oorlog zou gaan, een strijd van absoluut goed tegen absoluut kwaad, levert de Israëli's geen veiliger land op.

De kansen op een 'vrede van de moedigen' waren al haast onbestaande en nemen door de jongste escalatie verder af. Naar gesprekspartners voor zo'n heldhaftige oefening is het ver zoeken. Door het huidige interregnum in de Verenigde Staten is er niemand om de vechtende partijen onder druk te zetten. Van Europa, laat staan van de VN, moet op dat vlak niets worden verwacht, dat weten we al langer.

Israël heeft wel vaker bewezen dat het de toorn van de internationale publieke opinie lange tijd kan negeren. Maar dat kan het niet eindeloos. In geen enkele democratie is het geloof in het eigen grote gelijk immuun voor te veel dode kinderen in een school. De onverzoenlijken van Hamas weten dat en rekenen er cynisch op. Zinloos lijden als wapen in een uitzichtloze krachtmeting. Deze zoveelste tragische ontsporing maakt de eindeloze weg naar vrede weer langer. Maar het is de enige weg die de partijen in dit conflict kunnen gaan. Een onmiddellijk einde van de vijandelijkheden is nu de eerste, uiterst minimale, doelstelling.

BART STURTEWAGEN

Opmerkingen en reacties op "commentaar" kun u posten in de digitale brievenbus van De Standaard Online